Η εξάντληση της συγκίνησης

Εναν χρόνο µετά την τραγωδία µε τα τρία θύµατα της Marfin

εξακολουθούµε να έχουµε ευκολότερους τους θρήνους από τη συζήτηση για τις πικρές της αιτίες
Στιγµές φρίκης θύµισανοι «Πρωταγωνιστές»µετο αφιέρωµά τους στην τραγωδία τηςΜarfin.Στιγµέςπου εγείρουν πλήθος ερωτήµατα για τη συνείδηση και για τον τρόπο µε τον οποίο αφοµοιώνουµε τις τραγωδίες καιτις εγγράφουµεστη µνήµη του τόπου, αφήνοντας συχνά στοτελετουργικό τηςτηλεόρασης να τιςδιαχειριστεί µε τις εκτονωτικές -ψυχαγωγικές της µεθόδους, επενδύοντας στη συγκίνηση, µάλλον ανακουφισµένοι που τη νιώθουµε ακόµη.

Απόδειξηότιτηνεποµένητης προβολής της εκποµπής οι µιντιακές αναφορές σε αυτή στάθηκαν ακριβώς στη συγκίνηση που προκάλεσαν τασυναισθήµατα των συγγενών, στις ανθρώπινες περιγραφές του τραγικού τέλους και στη δύναµη – αλίµονο, την τηλεοπτική – που έχει πάνταη έκθεση του ανθρώπινου πόνου. Γιατί την πραγµατική απώλεια µόνον οι οικείοι του θύµατος τη βιώνουν και µόνον εκείνοι γνωρίζουν τη σηµασία της για τις ζωές τους που ανατράπηκαν σε µια στιγµή.

Για την Αγγελική που ήταν τεσσάρων µηνών έγκυος και που ο σύζυγος και ηαδελφή της τίµησαν µιλώντας µε αξιοπρέπεια και χωρίς καµιά απολύτως εκµετάλλευση της συγκίνησης, για τον Νώντα που απολάµβανε τα νιάτακαι τη ζωή, για την Παρασκευή, το κορίτσι µε τα σοµόν γοβάκια, οι «Πρωταγωνιστές» ήτανέναςοφειλόµενος µιντιακόςφόροςτιµής στη µνήµη τους. Για τους υπόλοιπους σηµασίαέχουν ταερωτήµατα που αναδείχθηκαν από µια εκποµπή, η οποίαεπιχείρησε να αποτυπώσει ολόκληροτοτοπίο εκείνων τωνηµερών ισορροπώντας ανάµεσα στη συγκίνηση και τη συνείδηση. Με αυτόπτες µάρτυρες πουπεριέγραφαν ένα τυφλό ξέσπασµα αγελαίουθυµού διαδηλωτών, το οποίοδιευκόλυνε τιςεγκληµατικές πράξεις, γεγονότα που έδειχναν τη σύγχυση αλλά και την ευκολία µε την οποία καθοδηγείται τοθυµωµένο πλήθος, τηντύφλωση µπροστά στα νέα δεδοµένα τηςεποχής, µιας πολιτικής που εκµεταλλεύεται µε ξεπερασµένες µεθόδους τηλαϊκή αγανάκτηση και στοχοποιεί εργαζοµένους µετατρέποντας αυτούς σε σύµβολα ενόςοικονοµικού συστήµατος, του οποίου δεν είναι παρά θύµατα. Θεωρούµε ότι µεγαλύτερη συµβολήτηςεκποµπής και από τη συγκινητική µνήµη για τα θύµατα, είναι η σύνθεση του νήµατος των γεγονότων που προηγήθηκαν και που ακολούθησαν. Εκείνες οι κραυγές «απεργοσπάστες» και «θα σας κάψουµε», που δεν µπορεί παράνα προκαλούν τη συνείδηση όσωνβρέθηκαν τότε να διαδηλώνουν διεκδικώντας καλύτερη ζωή. Και κατόπιν εκείνη η «διακριτική σιωπή» για ταθύµατα, ότανοιεκδηλώσεις συγκίνησης του κόσµου, αυθόρµητες και ανθρώπινες, αποκάλυπταν µιαδιάσταση ανάµεσασε επίσηµεςαντιδράσειςπολιτικών χώρων και το λαϊκό αίσθηµα.

Από το τοπίοτης τραγωδίας δεν έλειψαν ούτε οι αντιδράσεις οµάδων τουαναρχικού χώρου, που κατήγγειλαντο έγκληµα στη Μarfin, που αναλάµβαναν ευθύνη για το «χάδι» σε ανθρώπους που είχαν επιλογή την τυφλή βία, δεν έλειψε ούτεη άποψηενός από τους πιογνωστούς αναρχικούς, του Παναγιώτη Παναγόπουλου ή Κάιν, οοποίος καταδίκασε απερίφραστα κάθεπράξη πουέχει στόχο την ανθρώπινη ζωή.Ηταν το κοµµάτιπου πρόσθεσεη εκποµπή στηνεικόνα ενόςτόπου ευάλωτου και συγχυσµένου από την επικοινωνιακή κατάχρηση και εντέλει εκµετάλλευσητωνίδιων του των τρόµων. Ενός τόπου που πορεύεται στην πιοκρίσιµη στιγµή της ιστορίας του µε «µπαµπούλες», πότε «επικίνδυνους για την ηρεµία του αναρχικούς», πότε «µιαρούς απεργοσπάστες», πότε «µιαρούς δηµοσιογράφους».

Οσο σηµαντική κιαν ήτανη ανθρώπινη πτυχήτηςεκποµπής, που παρουσίασε τις ζωές των θυµάτων, όλοι τους άνθρωποι «δικοί µας», καθηµερινοί, το σηµαντικότερο ήταν ότι ανέδειξε πόσοεπικίνδυνη είναι ησύγχυση της συνείδησης. Καιοθυµός πουξεσπάει στονδιπλανό, τονόµοιο. Αυτά, για τα οποία ουδέποτε συζητάµε, γιανα καταλήγουµενα πέφτουµε από τασύννεφα όταν συµβαίνουν τραγωδίες. Ηδη πολλές τα τελευταία χρόνια και όλες µε θύµατα νέους. Χωρίς ποτέ να αναλαµβάνει οποιοσδήποτετην ευθύνη. Με τις ενοχές ναδιαχέονται και ναεξαντλούνται πάντα στη συγκίνηση.

Μακιαβελι