Η Κική, ο μαέστρος και ένας προφήτης, μα τι προφήτης!

* Αυτός είναι σύζυγος! Ο κ. Στίβεν Πέρι για να ευχαριστήσει τη συμβία του για την αρμονική συμβίωσή τους και για όλα όσα του έχει προσφέρει της έκανε δώρο μια Πόρσε. Στις πινακίδες της οποίας τοποθέτησε το υποκοριστικό της: Κική. Αυτό όμως, το τελευταίο, όσο τρυφερό κι αν ακούγεται, τι το ήθελε ο απερίσκεπτος;

* Πήρε η πασίχαρη Κική την αυτοκινητάρα της και άρχισε να βολτάρει στις λεωφόρους της Μελβούρνης – γιατί στην Αυστραλία διαδραματίζεται η ιστορία μας. Και ήταν πανευτυχής και έτοιμη για ακόμη πιο άγρια γκάζια, ως την ημέρα που πήρε μια επιστολή από την Υπηρεσία Συγκοινωνιών της Νέας Νότιας Ουαλλίας. Η οποία την καλούσε να απολογηθεί για τη χρήση της άσεμνης λέξης «Κική» στις πινακίδες του οχήματός της. 

* Εκπληκτη η κυρία Πέρι ζήτησε με τη σειρά της εξηγήσεις, τονίζοντας ότι είναι υπερήφανη για το σεμνό και ευπρεπές ονοματάκι της. Και τότε έμαθε ότι Κική στη διάλεκτο Tagalog των Φιλιππινών σημαίνει αιδοίο. Κάποιοι λοιπόν Φιλιππινέζοι που την είδαν να περνάει καμαρωτή καμαρωτή έκαναν καταγγελία. Επειδή προσεβλήθησαν τα χρηστά ήθη τους ή επειδή ζήλεψαν την αστραφτερή Πόρσε; (Δεν θέλω να ξέρω τι λέει πίσω από την πλάτη κάθε Ελληνίδας Κικής η Φιλιππινέζα που της καθαρίζει το σπίτι.)

* Θυμάστε το σατιρικό «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης» των Μόντι Πάιθον; Ε λοιπόν, ένας τέτοιος προφήτης «υπογράφει» το παράλογο τέλος εβδομηνταπεντάχρονου Ταϊβανέζου. Ο άντρας τρομοκρατημένος από πρόβλεψη του απατεώνα, σύμφωνα με την οποία οσονούπω καταστρέφεται ο κόσμος, έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του και γεια σας! (Τι βιασύνη και αυτός... Αφού θα ερχόταν που θα ερχόταν το τέλος, γιατί δεν περίμενε να πάμε όλοι μαζί; Παρέα;)

***

Kύριε διευθυντά.

Τη συμφιλίωση των λαών, εκείνο που δεν μπορούν να επιτύχουν οι πολιτικοί, το επιτυγχάνει (έστω συμβολικά) η τέχνη. Εν προκειμένω, η τέχνη του μαέστρου και πιανίστα Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ (στο σκίτσο), ο οποίος το 1999 συγκρότησε, παρακάμπτοντας ωκεανούς αντιδράσεων (ακόμη και απειλές κατά της ζωής του είχαν ακουστεί), συμφωνική ορχήστρα από νέους άραβες και ισραηλινούς μουσικούς. Η Ορχήστρα της Ειρήνης γράφει έκτοτε τη δική της ιστορία. Με σημαντικούς σταθμούς στην πορεία της τη συναυλία που έδωσε το 2005 στη Ραμάλα, καθώς και την πρόσφατη εμφάνισή της (την περασμένη Τρίτη) στη Γάζα. Ο εβραϊκής καταγωγής μαέστρος, ο οποίος από το 2008 είναι και επίτιμος πολίτης της Παλαιστίνης, και οι μουσικοί του αποδεικνύουν με την αρμονική συνεργασία τους ότι τα διαφορετικά πολιτικά «πιστεύω» και οι διαφορετικές θρησκείες δεν είναι απαραίτητο να χωρίζουν τους ανθρώπους. Το μήνυμά τους είναι σαφές: όλοι είμαστε νότες στη θαυμαστή παρτιτούρα της ζωής. Καθένας από μόνος του είναι ένας ήχος χωρίς ενδιαφέρον, όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε μαγικές μελωδίες. Και ας αφήσουμε τις κακοφωνίες στους πολιτικούς...