Ο κίνδυνος του... «μαζοχισμού»

Υπάρχει και ταυτόχρονα καλλιεργείται συστηματικά η ιδέα «να δούμε τι θα κάνουμε εμείς και αφήστε τι θα κάνουν οι Ευρωπαίοι για μας. Oλα από εμάς τους ίδιους εξαρτώνται»! Oταν μάλιστα αρχίζει η συζήτηση για ευρωπαϊκή ευθύνη, μεγαλύτερη αλληλεγγύη, ευρωπαϊκές λύσεις κ.λπ. διατυπώνονται «αυστηρές απόψεις» του τύπου ότι γίνεται προσπάθεια να αποποιηθούμε τις ευθύνες μας (αποκλειστικά δικές μας...) ή να αποφύγουμε την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και τις διαρθρωτικές αλλαγές ή ότι πρόκειται για τον συνήθη «πολιτικό λαϊκισμό», που «πετάει την ευθύνη» στους άλλους κ.ο.κ. Είναι έτσι τα πράγματα; 'Η, όσο ανεύθυνο και λάθος είναι να λέμε ότι για όλα όσα υφιστάμεθα σήμερα φταίνε οι «ευρωπαϊκές ανισότητες» και το διεφθαρμένο «χρηματοπιστωτικό σύστημα», άλλο τόσο εκτός πραγματικότητας είναι να μη συνυπολογίζουμε το ευρωπαϊκό συστημικό πρόβλημα, τον ρόλο του υπερτιμημένου ευρώ και τον ανερμάτιστο χρηματοπιστωτικό τζόγο, στην κρίση χρέους, που ενισχύουν τις ανισότητες στο ευρωπαϊκό περιβάλλον;

Υπήρχε άλλος δρόμος; Εξαρτάται για τι ακριβώς μιλάμε. Εάν λ.χ. τα ευρωπαϊκά κράτη δεν απεμπολούσαν τη ρυθμιστική χρήση του εκδοτικού προνομίου τους (ευρώ), όπως εύστοχα επισημαίνει ο Κώστας Βεργόπουλος. Οντως το πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σ' ένα άλλο θεσμικό πλαίσιο. Ακόμα και τώρα η ΕΚΤ (αγορά δημόσιου χρέους, διολίσθηση ευρώ κλπ.) θα μπορούσε να είναι ένα καλό «κλειδί» εάν η ΕΕ ήθελε να παίξει αυτόν τον «ρυθμιστικό ρόλο» και όχι να αφήνει τα κράτη-μέλη της έρμαια των αγορών. Πολλώ μάλλον που το πρόβλημα όσο οξύ είναι για τις οφειλέτριες χώρες άλλο τόσο είναι και για τους πιστωτές (τράπεζες, ιδρύματα κλπ.). Εν πάση περιπτώσει, το ελληνικό πρόβλημα έχει την καθαρή ελληνική πλευρά του και την ευρωπαϊκή συστημική. Και δεν πρέπει να υποτιμούμε ή να υπερτονίζουμε (με τον κίνδυνο να γίνουμε... μαζοχιστές) καμία από τις δύο. Μόνο με συνδυαστικές εξισορροπήσεις μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση.

Οσον αφορά τη δική μας πλευρά και δημοσιονομική προσαρμογή, οφείλουμε να συνεχίσουμε σταθερά να κάνουμε και διαρθρωτικές αλλαγές, αναπτυξιακές και περιοριστικές της σπατάλης. Οχι όμως η προσπάθεια να εξαντλείται μόνο σε μια συρρίκνωση του εισοδήματος και των επωφελών δημόσιων επενδύσεων. Ηδη έχουμε δει ότι η «συνταγή» αυτή μειώνει τα έσοδα και διογκώνει τα χρέη. Από την άλλη μεριά πρέπει να διεκδικήσουμε τη γρήγορη «συμμετοχή» της ΕΕ στην αντιμετώπιση του χρέους μας. Χωρίς αυτή την πλευρά κανένα σχέδιο δεν είναι ρεαλιστικό. Κι αυτό «ακυρώνει» την προσπάθεια. Τη μετατρέπει σε εικόνα «εσωτερικού μαζοχισμού»...

πηγη:ethnos.gr