Απουσιάζει ο ρεαλισμός...

Παρά τις συνεχείς επίσημες διαψεύσεις για τα περί αναδιάρθρωσης του χρέους, η σχετική διεθνής πίεση δεν «κοπάζει». Φαίνεται ότι κάποια συζήτηση σε υψηλό επίπεδο ήδη γίνεται και ο «απόηχός της» έχει διαρρεύσει -ως συνήθως- σε ορισμένους καλά ενημερωμένους διεθνείς κύκλους. Προφανώς οι «κερδοσκόποι», ευκαιρίας δοθείσης, κάνουν τη δουλειά τους. Περί αυτού αμφιβολία δεν υπάρχει. Οπως επίσης σε έξαρση βρίσκονται και οι γνωστές «θεωρίες συνωμοσίας» (οι Αγγλοσάξονες εχθροί της ενιαίας Ευρώπης, οι Γερμανοί οπαδοί του μάρκου, οι ΗΠΑ κ.λπ.). Πέραν όμως όλων αυτών, υπάρχει και η πραγματικότητα. Το σενάριο εξόδου από την κρίση δια του μνημονίου όπως είχε παρουσιαστεί δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Δηλαδή, δεν δημιουργεί εν τέλει προϋποθέσεις εξόδου της χώρας στις αγορές το... 2012, ίσως και για χρόνια αργότερα. Γιατί δεν εφαρμόσαμε όπως έπρεπε το «μνημόνιο»; Πιθανώς... Γιατί η «συνταγή» ήταν εξαρχής λάθος; Ισως...

Περιοριζόμαστε σήμερα στη διαπίστωση. Εάν είναι ορθή, τότε τα δεδομένα του προβλήματος αλλάζουν. Εάν συνυπολογίσουμε την επιφυλακτική έως αρνητική στάση των αγορών στο φιλόδοξο και ταυτόχρονα ασαφές μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σταθερότητας, τις αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας και τη διαλυμένη δημόσια διοίκηση, το παζλ της ανησυχίας και της αμφισβήτησης διευρύνεται επικίνδυνα. Βέβαια, μπορούμε το 2012 να προσφύγουμε στον προσωρινό μηχανισμό σταθερότητας. 'Η το 2013 στον μόνιμο μηχανισμό κ.ο.κ. Αλλά αυτά όλα δεν συνιστούν καμία λύση. Επιτείνουν το πρόβλημα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η εμπροσθοβαρής αντιμετώπιση του «μη βιώσιμου» και αντιμετωπίσιμου, δια της «κλασικής οδού» χρέους μας, είναι πλέον προϋπόθεση για να αποκτήσει ρεαλιστικά στοιχεία η εφαρμογή του μνημονίου. Οχι προφανώς για να αποφύγουμε την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή ή τις υποχρεωτικές διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτά είναι «εκ των ων ουκ άνευ». Αλλά για να αποκτήσει η προσπάθεια ρεαλιστικά χαρακτηριστικά και ως προς τις αγορές και ως προς την ελληνική κοινωνία. Αυτή νομίζω ήταν και η ουσία της σωστής και επιβεβλημένης παρέμβασης του Κώστα Σημίτη.

Βέβαια, κατά της αναδιάρθρωσης υπάρχει σοβαρή επιχειρηματολογία κινδύνων που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, ακόμα και «υπό τη σκέπη» της ΕΕ αν γίνει. Κατανοητή πλήρως. Με μία παρατήρηση: όπως υπάρχουν «κερδοσκόποι» που «πουσάρουν» την αναδιαπραγμάτευση, υπάρχουν και «τραπεζικά παπαγαλάκια» που κάνουν το ακριβώς αντίθετο! Προσοχή λοιπόν... Επίσης -εκτός από τον «τύπο της αναδιάρθρωσης»- μεγάλη σημασία έχει ο «χρόνος» και τα συμφέροντα που διατάσσονται γύρω από αυτό το ζήτημα, οικονομικά και πολιτικά. Η Σύνοδος Κορυφής του Ιουνίου είναι ορόσημο για πολλούς λόγους. Αν και η επιτάχυνση -όντως πολύ δύσκολη- θα ήταν προτιμότερη...

 πηγη:ethnos.gr