Σήμερα ο πρωθυπουργός θα παρουσιάσει τις γενικές αρχές και τους βασικούς άξονες του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Σταθερότητας (ΜΠΣ). Πρόκειται για ένα πακέτο εσόδων και μείωσης δαπανών που αγγίζει μέχρι το 2015 περίπου τα... 77 δισ. ευρώ! Το ποσό είναι τεράστιο και μάλλον μη ρεαλιστικό, εάν συνυπολογίσει κανείς την κακή κατάσταση της δημόσιας διοίκησης (δηλαδή του μηχανισμού υλοποίησης), τις κοινωνικές αντιδράσεις που θα το συνοδεύσουν σε συνδυασμό με την έλλειψη μιας ευρύτερης συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.
Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: σταδιακά έχει αρχίσει να υποχωρεί και η πίστη (όση εν πάση περιπτώσει υπήρχε...) ότι ο δρόμος που ακολουθείται -όσο αναγκαίος και αν είναι- οδηγεί κάπου... Πρόκειται για «αμφιβολία» που έχει εμφιλοχωρήσει και στο κυβερνητικό «στρατόπεδο». Από την άλλη μεριά, ενισχύεται αυτή η «αμφιβολία» από την παρασκηνιακή συζήτηση, που είναι προφανές ότι έχει αρχίσει, στους ευρωπαϊκούς ηγετικούς κύκλους για τη βιωσιμότητα του χρέους και της «συνταγής» που ακολουθεί η Ελλάδα. Μάλιστα αυτό γίνεται την ίδια στιγμή που της ζητείται η... αύξηση της έντασης της προσπάθειας που κάνει!
Στις συνθήκες αυτές, χθες, η απόδοση των δεκαετών ομολόγων ξεπέρασε το 13%...
Ο κ. Παπανδρέου όντως επιχειρεί μια γενναία «φυγή προς τα μπρος» με ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και ένα πακέτο εσόδων και μείωσης δαπανών της τάξης περίπου των 77 δισ., σε ένα περιβάλλον, όμως, αυξανόμενης «αμφισβήτησης» της προσπάθειας που γίνεται όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και σε ευρωπαϊκό πεδίο. Αυτό καθιστά πολλαπλά δύσκολο το εγχείρημα.
Η αλήθεια είναι πως χωρίς μια πιο εύστοχη και ενεργότερη ευρωπαϊκή βοήθεια, ενός άλλου επιπέδου, δεν μπορούμε προς το παρόν να ακολουθήσουμε μια «άλλη πορεία» πλην από το «κανόνι», που θα 'ναι «ταφόπλακα» για όλους μας... Ολα δείχνουν ότι στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου το ελληνικό πρόβλημα, υπό το πρίσμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, θα επανεξεταστεί. Κατά την εκτίμηση πολλών αναλυτών είναι υποχρεωτικό και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Ο Σόιμπλε το 'πε περίπου καθαρά. Μάλιστα απ' ό,τι φαίνεται η Γερμανία έχει αρχίσει να βλέπει με «άλλο μάτι» το θέμα της «αναμόρφωσης» του ελληνικού χρέους.
Μείζον όμως εσωτερικό θέμα, προς το παρόν, αναδεικνύεται η αδυναμία της κυβέρνησης, αλλά και του ευρύτερου πολιτικού συστήματος, να δημιουργήσει ένα «πλαίσιο αποδοχής» για τις αλλαγές που υποχρεωτικά πρέπει να γίνουν. Γι' αυτό, κατά το πλείστον, οι ευθύνες είναι αμφίδρομες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου