Το αποτέλεσμα της προχθεσινής διάσκεψης στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου είναι σημαντικό, όχι μόνο γιατί δικαιώνει τους συμβασιούχους του ΟΠΑΠ, που για πολλά χρόνια υποχρεώνονταν να υπογράφουν σύμβαση διάρκειας μίας ημέρας (!), αλλά και γιατί κατά κάποιον τρόπο αποκαθιστά και το κύρος του Αρείου Πάγου, που έντονα είχε αμφισβητηθεί με την αρνητική για τους συμβασιούχους και διά... τηλεδιασκέψεως απόφασή του, του 2007.
Εν πάση περιπτώσει, οι «συμβασιούχοι» είναι ένα μείζον κοινωνικό, πολιτικό και νομικό πρόβλημα με αλλεπάλληλες πολιτικές και νομικές παλινωδίες, εις βάρος της ανθρώπινης και κοινωνικής αξιοπρέπειας των ανθρώπων, που διαχρονικά χρησιμοποιήθηκαν ως «πελάτες» και «όμηροι» του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.
Το ενδιαφέρον της απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (με την επιφύλαξη της δημοσίευσής της), είναι πρώτον ότι βάζει ένα «φρένο» στην κατάχρηση των διάφορων ποικιλώνυμων «συμβάσεων» που στην ουσία καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, και δεύτερον ότι ο νομικός χαρακτηρισμός της σύμβασης (με ό,τι συνεπάγεται αυτό) είναι έργο του δικαστή και όχι του νομοθέτη. Μια τέτοια ερμηνεία «υπερβαίνει» την απαγόρευση του 103§8 του αναθεωρημένου Συντάγματος του 2001 και ανοίγει «μεγάλη πόρτα» νέας μονιμοποίησης συμβασιούχων. Βέβαια στην πράξη δεν είναι τόσο απλό, αλλά «ανοίγεται πόρτα»... Τούτων δοθέντων, πρέπει κάποτε, αν θέλουμε να γίνουμε σοβαρό και δίκαιο κράτος, να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Πρώτον, τι κράτος θέλουμε, ποιας έκτασης και με πόσους υπαλλήλους. Δεν μπορεί να είμαστε «κράτος-φυσαρμόνικα». Να έχουμε άλλους νόμους και άλλα εμμέσως να κάνουμε. Να βαφτίζουμε το «κρέας» κατά περίπτωση «ψάρι» και να εξυπηρετούμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες με συμβασιούχους, με μακροχρόνιες ανανεώσεις συμβάσεων. Ετσι έχουμε οδηγηθεί στο φαινόμενο να φτιάχνουμε «ισχυρή νομοθεσία» υποτίθεται αποτροπής του φαινομένου (συνεχώς, δυστυχώς, μεταβαλλόμενη), που όμως στηρίζεται σε «χάρτινα πόδια» καθώς οι πρακτικές συμπεριφορές του κράτους την «τινάζουν στον αέρα».
Οι «συμβασιούχοι» σε τελευταία ανάλυση είναι τα «θύματα» ενός στρεβλού συστήματος. Συνήθως έχουν και τυπικά δίκιο, πέραν της δικαιολογημένης διεκδίκησης μιας μόνιμης θέσης εργασίας. Η κυβέρνηση πρέπει κυρίως να ελέγξει τις πρακτικές της στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ιδίως αυτή την περίοδο που πρέπει να μειώσουμε τον «υπερφορτωμένο» και με λάθος «κατανομές» δημόσιο τομέα. Πολιτικό είναι το θέμα. Δεν χρειάζεται να «πετάξουμε το μπαλάκι στους δικαστές». Αυτοί το μόνο που πρέπει να κάνουν, είναι μόνο τη δουλειά τους. Τίποτε άλλο... Και όπου χρειαζόμαστε υπαλλήλους, να προσλάβουμε κανονικά, όσο μας επιτρέπει το μνημόνιο. Από κει και πέρα πρέπει να αξιοποιήσουμε τις «μετατάξεις» με τολμηρό τρόπο!
πηγη:ethnos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου