Η σχεδιαζόμενη «επανεκκίνηση», με την εξαγγελία του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σταθερότητας, κατά γενική εκτίμηση δεν ήταν καλά και πειστικά προετοιμασμένη. Και αυτό είναι μείζον λάθος, από πολλές πλευρές, για το οποίο κάποιοι κύριοι του κεντρικού κυβερνητικού πυρήνα φέρουν ευθύνες... Δεν είναι μόνο τα σχόλια των μέσων ενημέρωσης, αλλά και η «κατηφής εικόνα» του υπουργικού συμβουλίου και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, σε συνδυασμό με τις «γκρίνιες» και τις «διαρροές» του τύπου ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το πρόγραμμα», προεξοφλώντας, κατά κάποιον τρόπο, τη μετατεθείσα, για μετά το Πάσχα, «εξειδίκευσή του». Αρνητική εικόνα διαρρέει και από κύκλους της τρόικας, οι οποίοι θεωρούν το πρόγραμμα «ασαφές και σε ορισμένες πλευρές του σχεδόν εικονικό». Ενώ οι αντιδράσεις των αγορών είναι επιφυλακτικές έως αρνητικές.
Προφανώς το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα «καταγράφει» και έναν «συμβιβασμό» που εκφράζει αφενός εσωτερικές αδυναμίες της κυβέρνησης και αφετέρου ενδοκομματικές πολιτικές αντιρρήσεις... Ετσι δεν έμειναν τελικά ικανοποιημένοι ούτε εκείνοι που υποστηρίζουν μια πιο «κοινωνική προσέγγιση» σ' ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης ούτε εκείνοι που πιστεύουν σε πιο καθαρές «φιλελεύθερες λύσεις», για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Παρ' όλα αυτά, «ποιούμενοι την ανάγκη φιλοτιμίαν», το υποστηρίζουν ξέπνοα... Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι ζήτημα επικοινωνίας, έστω κι αν και αυτή η «πτυχή του θέματος» από πλευράς διαχείρισης ήταν εξαιρετικά «χλωμή».
Το πρόβλημα ουσίας είναι εάν αυτό το «πακέτο» στους χρόνους και τους ρυθμούς που ζητείται να υλοποιηθεί, σε συνθήκες μεγάλης ύφεσης και διαλυμένων κρατικών μηχανισμών, μπορεί, πρώτον, ρεαλιστικά να εφαρμοστεί και, δεύτερον, αν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, χωρίς βέβαια να αμφισβητείται η ανάγκη της δημοσιονομικής προσαρμογής και των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών. Υπό αυτήν την εύνοια είναι πολύ σημαντική η παρέμβαση του Κώστα Σημίτη («Βήμα»), που υποδεικνύει μια χωρίς καθυστέρηση και καλά προετοιμασμένη αναδιάρθρωση του χρέους, σε συνεννόηση με την ΕΕ, που θα καταστήσει ρεαλιστικά εφικτή την προσαρμογή και την αναδιάρθρωση της χώρας, φοβούμενος ότι άλλως θα εμπλακούμε σε μια «σισύφεια προσπάθεια». Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να προαναγγέλλει μια αναδιάρθρωση (κάποιου τύπου) του χρέους, ούτε να κοινοποιήσει τέτοιου τύπου συζητήσεις, που όλα δείχνουν ότι διεξάγονται σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο. Ομως η «πίεση από τα έξω» για το θέμα αυτό είναι μεγάλη και παρά τις συνεχείς διαψεύσεις δεν κοπάζει. Προφανώς λειτουργεί «απορρυθμιστικά» για την όλη προσπάθεια. Η κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει από τους Ευρωπαίους ηγέτες, αντί για άσφαιρες διαψεύσεις, επιτάχυνση των εξελίξεων. Ηδη ο Ιούνιος μοιάζει πολύ μακριά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου